Zware bevalling ‘mentaal brok’

De opleiding Biologika, die ik momenteel doe, geeft op heel veel vragen, reuze logische antwoorden! Heel vaak zie ik na een zware bevalling van een kindje, een kindje die moeite heeft met verteren. Natuurlijk kan ik osteopathisch daar verschillende verklaringen voor geven:

  • Er kan lichamelijke spanning zijn, doordat er spanning op de nek terecht is gekomen, spanning op gebieden waar de zenuwbaan n. vagus loopt, waardoor het lichaam niet goed naar de ontspanning kan komen, waardoor de vertering niet goed ‘aan kan’
  • Als je zelf in spanning zit, “je hebt het gevoel dat je lichaam nog niet kan ontspannen, omdat het lichaam nog in de overlevingsstand staat”, dan staat het ontspanningssysteem nog niet aan en zal de vertering minder goed gaan verlopen (Het lichaam kan niet naar het rustsysteem, omdat het nog bang is voor ‘leeuwen’)

Maar het valt me op dat soms de vertering dan nog steeds moeizaam is, als we alle voorwaarden die er nodig zijn om dit te ontspannen hebben ontspannen.

De Biologika verklaart dit. Mijn kinderen, met name Jort had heel veel moeite met de vertering van zijn voedsel. Heel veel krampen, kon koemelk niet goed verteren. Achteraf weet ik dat ik een ‘mentaal brok’ had, of terwijl ik kon iets niet goed verteren. Ik vond het heel lastig hoe de bevalling was gegaan en dacht er niet over na. Ik had een mentaal brok. En bij een brok, bijvoorbeeld een fysiek brok (een botje in de slokdarm bij een dier) gaat het lichaam extra cellen maken om de vertering te vergemakkelijken. Het lichaam is doorlopend extra met vertering bezig, maar maakt het daar eigenlijk niet makkelijker mee. Het lichaam doet het, om te zorgen dat het brok verteerd wordt, want het lichaam reageert ‘biologisch’, maar reageert ook bij een ‘brok’ wat niet verteerd kan worden wat mentaal is en in dit geval bij mij aanwezig was.

En nu ik dit weet, het is zo belangrijk om over een bevalling te praten. Over hoe je het als ouder hebt ervaren. Ik merk dat er vaak heel makkelijk over gepraat wordt. “Er is goed gehandeld”, “het kindje is er wel”, maar dat zijn dooddoeners, zoals een dier een stresssituatie van zich af schudt zouden wij als mensen dat ook moeten doen en had ik dat ook mogen doen na de bevalling.

Ik deed het al, maar zie nog meer belang in het praten over de ervaring. Heel vaak zijn het volwaardige traumatische ervaringen en hoe fijn als dat snel van je afgeschud kan worden, zonder dat het lichaam actie moet gaan ondernemen ten koste van jezelf en je kind!

Ik houd van de bio-logika!